میدان

بسته‌گان و کسانم «سوراب» صدایم می‌کند. معلمانم سهراب خان می‌گوید مرا. داکتران در خانه خالی سر نسخه‌ی شان« ارجمند سهراب جان» می نویسند. دوستانم سروش گفته مخاطب قرارم می‌دهند و اما خودم؛ بسته‌گی دارد. اگر در جای غیر از کلاس درس و مطب داکتر و اوتاق نشیمن خانه‌ی مان خودم را معرفی کنم. گوشهایم آوزی را می شنود که می‌گوید: سهراب سروش‌غیبی هستم. اما در این جا خودم را این گونه برای تان معرفی می‌کنم
سهراب سروش‌غیبی هستم. بچه‌ی دیوانه پدرم، سهراب جان مادرم، گل لاله‌ی خواهرانم و برادر نه چندان خوبی برادرانم. همین طور صاحب کفش‌ها و شنونده‌ی تماس‌های تلفونی‌ام.
قبل از سال 1369 سهراب سروش غیبی نبودم. هیچ چیز نبودم و هیچ چیز نبود. کلمه نبود، نام نبود، امانت نبود، رسالت نبود، خدا نبود، مورد نبود، معنا نبود، ستاره نبود، سیگارنبود. پلاستیک نبود، کلوخ نبود، درد نبود، اندوه نبود، ...، نبود هم نبود. نیستی بود. آنچه نبود؛ بود.
بعد از سال 1369 همه چیز هست: من هستم، 1369 هست، سال هست، همه هست، چیز هست، هست هست، « سیب هست/ مهربانی هست/ ایمان هست/ عشق هست». 1369 مبداء ازلیت است و آغاز جهان. درست در یک لحظه‌ی همین سال بود که زمین شروع کرد به چرخیدن، آفتاب به درخشیدن، آب به جَرَیان و من به بازی. دیدم زندگی آهنگ‌های بسیار دارد و پرده‌های بی‌شمار. فهمیدم که بی هیچ تصمیم انداخته شده‌ام تا در جریان صدای گام‌هایم قرار بیگرم و در این سناریوی پرصحنه‌ی کمدی ـ تراژدی شرکت جویم.
شرکت کرده‌ام در همه‌جا، در هرجای که بادهای سرگردان وزیده است، آب‌های بیمار ترانه خوانده است، گلی بو داده است، زنبوری پرزده است، قطره‌ی چکیده است، چشم خیره شده است، لب خندی کال محو شده است و ... حضور یافته ام و اکنون هستم. در همه جا، با همه کس. یعنی در میان اطراف خودم هستم. « مرکز جهان خویشتنم»
روستا زاده هستم. زاده‌ی روستای غیبی. دایکندی ولایت من است. ولی شهر نشینم. اهل مزارم. مزار شهر من است.
فقط سه سال مکتب رفته‌ام. نه دو روز زیاد و نه یک روز کم. فقط یک روز دانشگاه رفته‌ام؛ آن هم برای دیدن یکی از دوستانم، اما سالهاست که دانشجویم. دنیا کلاس درس من است؛ نه تخته‌ی سیاه و چوکی‌های صف کشیده. روزگار استاد من است؛ نه سعدالله خان که همیشه «طریق تعلیم» امضا می‌کند.
بیشتر می‌خوانم. کمتر می‌نویسم. مرطوب می‌گریم. داخل پرانتز (می‌خندم). «آب بی فلسفه می‌خورم» تشناب تنها می‌روم. جاری فکر می‌کنم. به خدا که فکر می‌کنم سرفه‌ام می‌گیرد.
می‌نویسم، تا هستم، باشم. آخر مشکوکم، تنهایم، ناچارم. آخر نمی‌دانم برای چه پدرم داماد شد و مادرم عروس؟ آخرنمی‌دانم من چه ربطی به « حماء مسنون» دارم؟ و چرا نمی‌توانم پروسه‌ی«کن فیکون» را راه اندازی کنم؟ چرا مادرم برای اینکه مادرم است؛ سال‌هاست که از خون جگرش تغذیه می‌کند؟ چرا پدرم تا باران نبارد چشمش به آسمان است؛ وقتی هم می‌بارد خیره به زمین تا سبزه‌ها سربرآرند؟ چرا «من عاشق او هستم و او عاشق او» لا حوله ولا قوته الا بالله. گفتم که سهراب سروش‌غیبی هستم.

میدان

چیزهای از مسیر کفش‌ها و عینکم

نوشته های پیشین

پیوندها